Po wstrząsającym zdiagnozowaniu u siebie (bardzo, bardzo, bardzo...) niskiej samooceny zaczęłam się zastanawiać nad sposobami poprawienia jakości swojego życia. Tak, głównie po to, by nie wypluwać frustracji na blogach i nie męczyć ludzi wywodami o tym, jakim jestem zerem i jak bardzo nie zasługuję na powietrze. Nawet to, skażone, krakowskie.

Po odrzuceniu wszelakich publikacji typu self-help, internetowych (bo przestrzeń internetową może zapełnić każdy dureń, każdą swoją bzdurą, czego jestem dowodem) i książkowych (po co tracić czas na czytanie książki, skoro wzory Viete'a czekają?), pomocy specjalistycznej (intymne rozmowy z podejrzanymi typami niezbyt mnie kręcą. No cóż... Przynajmniej nie te nie-anonimowe, lub nie-pozornie anonimowe) i typowo kobiecych porad oscylujących wokół zmiany uczesania, utapetowania i nowych koronkowych stringów (bo nawet najpiękniejsza koronka wpijająca się w dupę nie da inteligencji) stwierdziłam, że najbardziej pomocne będzie wzięcie się do roboty.

Zatem apeluję do siebie: *WEŹ SIĘ KURWA DO ROBOTY!!!*

I oby dotarło.

Ja, Maugorzat, świadoma tego, że uczucie rozrywającej flaki na strzępy rozpaczy towarzyszy mi notorycznie, znalazłam bardzo oszczędny sposób uspakajania swojej osoby, mianowicie poprzez kupowania zupełnie niepotrzebnego i zdecydowanie zbyt drogiego mazidła do ust.

Tak też, zamiast robić cokolwiek pożytecznego czy rozwijającego, przeszukuję sieć w poszukiwaniu zachwycającej czerwonej szminki, która ukoi ból istnienia na kilka sekund i sprowokuje inne boleści, finansowe.

Wmawiam sobie, że szminka nie da mi raka ani marskości wątroby, ani fajnej zabawy. Cóż, nałogi...